Yazdır Arkadaşına gönder
Ah bir ataş ver
Ayşe Başak Kaban
Ayşe Başak KabanŞimdi Ankara soğuktur... İzmir'de bile gece bastırdı mı sarınıp sarmalamadan kendini, çıkamazsın sokağa. Şimdi Ankara'da hava kara yatmışken taş zemin üzerinde uyuyor birileri... Birileri işte... Birisinin babası, annesi, kardeşi, oğlu, kızı, sevgilisi... Senin için ne fark eder ki? Senin tuzun kuru nasıl olsa...

Sen hiç aç kaldın mı? "Ekmeğim önümden çalınır" diye korktun mu mesela? "Ev kiramı ödeyemem, taksitler, kızın düğün masrafları, oğlan askere gidecek, küçük kızın kurs parası, annemin ilacı, babamın protezi"..." Hiç düşündün mü sen tüm bunları? Korkttun mu işsiz kalırım diye, onurum çiğnenir diye?

Ankara'nın taşlarında binlerce işçi oturuyor şimdi. Ölüm orucuna doğru gidiyorlar. Yiğit, gururlu duruyorlar... Kadını da, erkeği de... Yanlarında, omuz başlarında aileleri, çocukları...

Onlar orada hakları için haklarını kullanırken boyalı İstanbul medyasından ve taraf medyadan cılız sesler yükseliyor. Ya görmezden geliyorlar veya çok kısa geçiveriyorlar üzerinden. Mız mız haberler kuşağında yok sayıyorlar aslanlar gibi bir direnişi...

Oysa Ankara'da bir tarih yazıyor emekçiler...

Ve sen ve ben ve biz... Onların ardında kalan artıklar gibiyiz. Öylesine alıştık ki hak yemelere ve öylesine kanıksadık ki ekmeğimizin çalınmasına. Susuyoruz... Sanal ortamda destek olup, bir iki kısa mesajla kendimizi tatmin ediyoruz.

Oysa şimdi hepimiz trenlere, otobüslere binmeliyiz. Yanlarında durmalıyız onların. Ankara'nın her evinde bir tencere çorba kaynamalı mesela emekçiler için. Bir ekmek de onlar için alınmalı. Onlarla oturmalıyız sert zeminde, onlarla türkü söylemeliyiz. Biri bir sigara uzatmalı. Hiç tanımadığımız biri... "Ah bir ateş ver" gelmeli ardından. Omuz omuza durmalıyız. Onurlu, cesur...

Çocuklarımıza anlatacağımız gerçek bir hikayemiz olmalı.

İş güç var, evde çocuk var gidemiyorsak yanlarına; o büyük medya kuruluşlarını aramalıyız. "Neden bu insanlar haberlerde yok!" diye... Bağırmalıyız. Aptal olmadığımızı, bize sunulan her bayat habere kanmayacağımızı göstermeliyiz...

Belki onların direnişi bizi sersem uykumuzdan uyandırır. Ne güzel olur... Tütün saran o genç kızların hatırına çok mu zor tüm bunlar?

Yalın olmak iyidir de yalnız savaşmak zordur... Artık uyanıp onlarla beraber bağıralım. Bakın ne diyorlar;"ekmek, barış, özgürlük için demokrasi ve haklar" belki birgün bize de gerekir....

Tarih: 18/1/2010
8336 kez okundu
   Yazdır Arkadaşına gönder
YAZARIN DİĞER YAZILARI
İzmir Kent Haritası İzmir Nöbetçi Eczaneleri