Biraz da sen yaz…

Memlekette yazılmayacak konu mu yok? Nereye niyetlenip eğilsen, elin kolun dolu kalkarsın. Yani kolaydır aslında yazmak. Biraz hesap kitap bezirganlığından uzaksan, biraz ona buna şirin görünme kaygısızlığına sahipsen, eh biraz Türkçe biliyorsan, yazmışsan şunca ömrünce birazcık üç beş satır, yani biraz vicdanın ve dünya görüşün ve merhametin varsa, kolaydır yazmak.

“Şimdi bunları yazacağım ya, kim ne düşünür, başım derde girer mi acep?” deyip, silip silip tümcelerini ıslah edip, evcilleşsin diye “kendin için” sirk terbiyeciliğine niyetlenmiyorsan… Gürül gürül akan gönül çağlayanını, yarın kaygısıyla “HES”leştirmiyorsan…

Tümcesiyle, cümlesiyle inanmak varken yazdıklarına, kalkıp kalkıp, gecenin bir yarısı sözcüklerini eğip bükmüyorsan, bin kaygıyla kişiliksizliklere kurban etmiyorsan… İnan yazmak kolaydır.

Faşiste faşist, gericiye gerici, yobaza yobaz, insansıza insansız, vandala vandal, soysuza soysuz, hırsıza hırsız, kötüye kötü, alçağa alçak diyecek kadar tanım ve söylem tutarlığına sahipsen… Daha ne istiyorsun? İşte ülke, işte kent, işte sokak, işte insan, işte olup biten onca şey, daha ne istiyorsun?
Hımmm, köşen yok, sayfan yok, öyle mi? Eline bir fırsat, karşına “haydi buyur” diyen biri çıksa neler yazarsın aslında, değil mi? Peki. Sayfamı sana bırakıyorum.

Neresinden başlayayım mı, diyorsun? Doğrudur. Her yeni başlayan için, vahim bir derttir, neresinden başlamak. Peki, konu da veriyorum.

Okudun mu, üç beş gün önceki gazeteleri? Hani sol köşede bir fotoğraf vardı. Bir köpek, memelerine yapışmış üç beş enik. Hepsi ölüydü. Anne köpeğe zehirli bir şeyler içirmişlerdi. Memelerine yapışan yavruları da, o zehirli bir şeyi böylece içmişti. Kısaca, anne ve yavruları, birlikte öldü. Yalnız değillerdi. Onlar ölürken, çevre sokaklarda, caddelerde 30’a yakın köpek de öyle öldü. Belediye Başkanı, “Biz değiliz onları öldüren. Bizi suçlayanları mahkemeye vereceğim” dedi. Bu katliamın yaşandığı yerin insanları, bir kaç iyi insan dışında sustu.
Ben ne yazayım bu soysuz cinayet için diye düşünürken, Türkçem bitti. Sen, kim bilir neler yazarsın değil mi? İyi, köşemi sana bırakıyorum. İşte sana konu, işte sana köşe, işte gönlünce her şey… Bundan sonrası sana ait. Haydi yaz, haydi konuş, o öldürülen canlılar için susma!

………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..
………………………………………………………………………………………………………………………..

Yazdığın her sözcükte, her tümcede, bize insanlığımızı yeniden anımsattığını umuyor, diliyor, temenni ediyor, yalvarıyorum sevgili dostum.

Eline, emeğine, yüreğine sağlık! İnsanlık, senin sayende insanlığını yeniden anımsadı…

Şimdi, yazdıklarını bana gönder.

Bir cevap yazın